O mnie

Jes­tem jak układan­ka. Składam się z mi­liona klocków, gdzie każdy jest in­ny, ale tak sa­mo ważny. Biorąc do ręki je­den ele­ment, pa­miętaj, że to do­piero część mnie. Po­dob­nie jak z puzzla­mi: możesz tra­fić na frag­ment przed­sta­wiający, słońce, czar­ne niebo, czy burzę. Ale całko­wity ob­raz ot­rzy­masz po złożeniu mnie w całość. Wy­bierając lep­sze części, nie ot­rzy­masz kom­plet­ne­go, praw­dzi­wego ob­ra­zu. Tra­fiając na brzyd­sze frag­menty układan­ki, pa­miętaj to nie wszys­tko co mam do zaofe­rowa­nia. Żeby mnie poz­nać, poz­naj mnie całą. Bo może jes­tem w roz­sypce, ale do ułożenia.

Szukam

Lu­bię te sa­mot­ne po­ran­ki z kawą w ręku. Słucham wte­dy ulu­bionej mu­zyki i ob­serwuję jak świat po­woli się budzi. Gdzieś w od­da­li słyszę dzwon oz­najmiający pełną godzinę i wiem, że ro­bi się późno. Ale bra­kuje tu jed­ne­go ele­men­tu. Ciebie. Sie­dze­nie nap­rze­ciw­ko i pat­rze­nie so­bie w oczy. Roz­mo­wy o głupo­tach. Wspólne ro­bienie śniada­nia. Życze­nie so­bie dob­re­go dnia i po­całun­ki. I Two­je ra­miona niemogące mnie wy­puścić. Tak, pew­nie uma­luję źle jed­no oko i będę na Ciebie klnąć. A po­tem całować. Ale wiesz co? Ta­kie po­ran­ki byłyby ideal­ne...

Moje zainteresowania

dobra ksiażka, kuchenne eksperymenty, muzyka, sport